25138
20:15
10 İyul 2020

“Kraliça”nın hekayəti: “Özünü tünlüyə vurdu, iki dәqiqәyə qəşəng bir portmanatı ötürdü mәnә, aradan çıxdıq...” – VIII BÖLÜM

Ötən əsrin 50-60-cı illər oğru Bakısının kriminal elitasına daxil olan Əliyeva Fatma Hacıağa qızının (“Balaca Fatma”, “Qızılbarmaq Fatma”) həyat tarixçəsi...

Əvvəli: https://lent.az/news/361734

8-ci HİSSƏ

Amma sevgililər kimi qol-qola girib, kinoya getmək bizə qismət olmadı. İki gündən sonra axşamçağı Sabirə gələndə, bir də ayıldım ki, hamı mənə birtəhər baxır, kimi dindirirdimsə, gözlərini gizləyirdi. Mən bədbəxtin də ağlına hardan bir şey gələydi - güzgü çıxarıb, bəzək-düzəyimə baxırdım ki, Emin gələndə, gözünə xoş dəyim. Bu axşam kinoya getməliydik axı; Nizami kinoteatrında qənimət amerikan kinosu - “Unesyonnıye vetrom” (“Küləklə sovrulanlar”) gedirdi, ona bilet alacaqdı, danışmışdıq.

Bi razdan Ruba da gəldi. Məni bir kənara çəkib, Eminin ilişdiyini söylədi. Bir o yadımdadı ki, başımı aşağı saldım. Qəhər məni boğurdu. Amma ha özümü sıxsam da, gözümdən ikicə damla yaş süzüldü. Hələ alışmamışdım ona – nə yatdıq ki, nə də yuxu görək.

Rübabə ilə söhbətimdən sonra Dübəndi Safurə, Maştağa Firəngiz, Sara da ürəklənib yaxınlaşdılar mənə. Özümü yaman itirmişdim, məni Ruba ayıltdı. Dümsükləyib dedi ki, ay qız, özünü oğru kimi apar, oğrunun başına iş gələr...

Cibgir Eminin ələ keçməsi qərara gəlməyimdə az rol oynamadı. Həmin hadisədən sonra özüm üçün qəti qərara gəldim, oğlumu çox sevdiyim Böyükxanım xalaya verdim. Heç olmasa, bilirdim ki, Ramizin dost-doğma xalasıdır; ətini yesə də, sümüyünü atan deyil. Özü də mən o qadından yaxşılıqdan savayı heç nə görməmişdim; mən qaynanamdan incik idim, o nəsildən yox!

Az sonra, mənə hardasa elə gəlirdi ki, Eminin də qisasını mən almalıyam. Peşəkar, yaxşı cibgir olsaydım, adaxlımın acığını çıxardım, ömrünü qısır eləyən həyatdan intiqamımı alardım.

Eminin tutulması ürəyimi bir neçə gün möhkəm sıxdı, əvvəlcə, elə bildim ki, həyat bitib. Ruba da çox pis olmağımı görürdü, elə hey çalışırdı ki, kefimi açsın. Onun elədiyi zarafatlara hərdən gülümsünürdümsə də, tez özümü ələ alıb, yalandan qaş-qabaq tökürdüm. Nə edim, uşağam da... Günlərin birində rəfiqəm xəlvətə salıb, mənimlə xeyli söhbət elədi. Sözləri indiki kimi yadımdadı. Dedi ki, hər ikiniz oğrusunuz. Ailə quran oğrular, əslində döyüş yoldaşı kimi bir şeydirlər – necə gün birlikdə olacaqları məlum deyil. Odur ki, hər şeyə bir qismət kimi baxmaq lazımdır. Qisməti seçmək isə insanın gücü daxilində olan bir şey deyil... Sənin də qismətin bu imiş, qəm yemə. İçindəki dərd hələ bir müddət qalacaq, amma sən həyatının bu səhifəsini çevirməli, irəli baxmalı, öyrəşməlisən...

Öyrəşdim - uşağın yaddaşı onsuz da gödək olar... Eminin yoxluğu mənim üçün adiləşdi. Həm də, əslində, heç düz-əməlli tanımırdım onu, elə bil, hələ isnişməmişdik...

Həyat davam edirdi. Bir gün Rubabədən soruşdum ki, mənə nə vaxt imkan verəcəksən, özümü göstərim. Yaman çımxırdı üstümə:

- Malışka, sənə deməmişəm o barədə sual vermə mənə?..

Başımı aşağı salıb, dinmədim. Bir az susdu, sonra deyəsən ürəyi yuxalandı:

- Darıxırsan?.. Darıxma, ay qız, hələ o qədər ova çıxacaqsan ki... Həriflərin biri gəlib, biri gedəcək... O qədər olacaqlar ki, sir-sifətləri də yadında qalmayacaq... Bir az da gözlə, kef elə, ye-iç... Ayın axırında bir söz deyərəm sənə, başlayarsan yavaş-yavaş işləməyə...

Sevindim, çünki eşitmək ayrı, işləmək ayrı. Dadını bilməsəydim, yüz il qala, özümü əsl oğru kimi hiss etməzdim...

Həmin axşam Aynagildə qalmışdım; qızlarla Çadrovıda ev tutmuşdular. Evdə demişdim, amma gecə bilmədim necə yatdım, yuxuda da oğlumu gördüm. Gördüm ki, əllərini açıb, qucağıma gəlmək istəyir, hövlnak oyandım, yaman nigaran qaldım. Yadıma balamla əlaqədar yaşadıqlarım düşdü...

Uşağımla bir yerdə, Həmşəri palanında, qəssab arvadı Pakizə xalagildə yaşadığım vaxt körpəni yaman xəstələndirmişdim. Onda başımıza dəhşətli işlər gəldi. Allaһ üzümə baxmışdı ki, oğlum möһkәm idi, anadan olandan һeç xәstәlәndiyi olmamışdı. Amma günlәrin birindә, onu havada gəzdirməyə çıxarmışdım, bәrk yağışa düşdük, qızdırması qalxdı, lap od tutub yanırdı. Nə qәdәr çalışdımsa, düzәlmәdi ki, düzәlmәdi. Axırda məcbur qalıb, Pakizə xalaya dedim ki, uşağı qaynanamgilə aparıram, sağaldıb, qayıdacam. Arvad nə qədər qal dedisə, beynimə batmadı; fikirləşdim ki, nəvə onlarındır axı, birdən başına bir şey gələr, qaynanamın ağzında qalaram. Səhər durub getdim, Həmşәri palanına, qayınanamın işlətdiyi dükana. Mәni görәn kimi, əvvəlcə, üz-gözünü bürüşdürdü, soruşdu ki, niyә gəlmisən, nә xәbәrdir? Dedim, ay Hökümə xala, vallaһ gəlməzdim, amma uşaq yaman xəstәlәnib, qızdırmadan yanır. Onda körpəmin altı ayı təzə tamam olmuşdu. Hökumә arvad nә fikirlәşdisә, durub geyindi, dükanı bağladı, dedi, gedәk, uşağı aparaq müalicə eləsinlər. Çox sevindim, fikirlәşdim ki, nәһayәt, allaһ bu arvadın da ürәyinә insaf nişanəsi saldı...

Ordan gәldik birbaş Baksovetә. Girәcәkdә bir balaca gözlәmә otağı vardı, qolumdan tutub mәni itәlәdi ora. Dedi ki, uşağı һәkimә özün aparsan, gәrәk pul verәsәn, pulun da ki, yoxdur. Ona görә dә gəl, belә bir iş tutaq: uşağı qoyaq, bax o qapının ağzına, ağlayıb sәs salan kimi, özlәri һәkim çağırıb, aparacaqlar birbaş xәstәxanaya. Qoy aparsınlar, sonra gedәrsәn dalınca. Arvad mәni elә bil, һipnoz altına saldı. Uşağın ölməyindәn yaman qorxurdum deyә, sözündәn çıxa bilmәdim. Dedim, yәqin ağbirçәk arvaddır da, yaxşısını o bilәr.

Nә başınızı ağrıdım, uşağı eһmallıca uzatdım qapının ağzındakı kәtilin üstünә, özümüz dә çıxdıq çölә. İstәyirdim, elә, qapının yanında durum, qoymadı, dedi ki, olmaz, görәrlәr. Qolumdan tutub, gәtirdi tinin ucuna. Başladıq gözlәmәyә. Elә biz tәzә aralanmışdıq ki, uşaq yuxudan oyanıb, bәrk ağladı. Hәmin dәqiqәlәr mәnә bir ömür qədər uzun gәldi, sәsini kәsmәk bilmirdi. Bir azdan gördüm ki, Baksovetin qabağına bir dənә tәcili yardım maşını yetişdi, içindәn һәkimlәr düşüb, yüyürdülәr. Beş dәqiqәdәn sonra, oğlumu һәmin o maşına qoyub apardılar. Mәn dә Hökumә arvada qoşulub, onlara getdim.

Ramizin artıq türməyə düşdüyü bəlli olmuşdu, amma, arvaddan çıxmayan iş, mәnә yemәk-zad verdi, dedi ki, yorulmusan, uzan yat. Təəccüblә ona baxdım. Heç yata bilərdim? Fikrim qalmışdı oğlumun yanında, istәyirdim özümü ona lap tez yetirim. Soruşdum ki, ay Hökumә xanım, bәs uşağın yanına nә vaxt gedәcәyik? Dedi ki, indi getmәk olmaz, sәni görәn kimi, verәcәklәr qoltuğuna. Gәrәk һeç olmasa, beş-altı gündən sonra görsәnәsәn. Gördüm, indi ona etiraz elәmәyin mәnası yoxdur, bir söz demədim. Qәrara aldım ki, sәһәr tezdәn durub qaçım, sonra görüm başıma nә çarә qılıram…

Gecә gözümә yuxu getmәdi. Axı, һeç oğlumun yerini dә bilmirdim, sәһәr onu necә axtaracaqdım, bu boyda şəhərdə һardan tapacaqdım, sağ-salamat görә bilәcәkdimmi... Bütün bu suallar mәni yatmağa qoymadı, sәһәri dirigözlü açdım. Elә alatoranda yerimdən qalxıb, küçәyә çıxdım, arvad һeç xәbәr tutmadı da. Bilmirdim һara gedim, körpәmi axtarmağa һardan başlayım. Səlimə xalagilə gedib, başıma gələnləri danışsaydım, özümü pis vəziyyətdə qoyacaqdım – üzümə tüpürərdi. Yenә dә yadıma, qaynanamın bacısı Böyükxanım xala düşdü, çox mehriban arvad idi, bizi çox istəyirdi. Fikirlәşdim ki, gedim onlara, vəziyyəti olduğu kimi danışım, ağıllı, dünyagörmüş arvaddı, mənə bir mәslәһәt verәr. Bir az kuçәlәrdә veyilləndim ki, һeç olmasa, saat doqquzda döyüm qapısını.

Böyükxanım xala belә tezdәn gәlmәyimә, özü dә uşaqsız gәlmәyimә bәrk naraһat oldu. Hadisәni danışandan sonra isә tәәccübdәn әli üzündә qaldı. Hökumә arvadın qarasınca deyinmәdi, bacısı idi dә, amma dedi ki, sәni aldadıb, istәyir uşağı әlindәn çıxarsın, bir dә onların qapısını döymәyәsәn. Mәni ağlamaq tutdu. Yazıq zorla sakitləşdirә bildi.

Arvad geyindi, çıxdıq uşağı axtarmağa. Dәһşәtә gәlmişdim, fikirlәşirdim ki, dilsiz-ağızsız uşağı tapmaq olar? Amma çox gәzmәdim, oğlumu OMD deyilәn bir xәstәxana vardı, Tibb İnstitutunun qabağında, orda tapdıq. Uşağın yiyәsi olduğumuzu sübut eləyincə, canımız çıxdı. Axırda inandılar. Böyükxanım xala mәnim üçün, uşağın yanında qalmağa icazə də aldı.

Uşaq yazıq mәni görәndә elә sevindi ki... Mәn elә bilirdim anasını tanımaz, amma yox, görәn kimi әl-qol atmağa başladı, һәkim dә ancaq bu mәnzәrәni görәndәn sonra bizә inandı. Hәmin gündәn etibarәn, mәn dә xәstәxanada qaldım. Sən demə, körpә ikitərәfli sәtәlcәm olubmuş, qızdırmasını salana kimi neçә gün әllәşdilәr.

O vaxt xәstәxanalarda uşaqlara çox yaxşı baxırdılar. Әynindә tәzә paltarı vardı. Elә mәnә dә qәşәng bir xalat verdilәr. Dәqiq yadımda deyil, amma deyәsәn, bir aya kimi yatdıq orda. Hәmin xәstәxana mәnim yadımda һәyatımın әn gözәl, әn arxayın, sakit çağları kimi qalıb. Çoxlu insanlarla ünsiyyәtdә oldum. O zamanlar elә adamlar da indikilər kimi deyildilәr. Vәziyyәtimdәn xәbәr tutan, mənə yardım etməyi özünә borc bilirdi. Xәstәxana rәfiqәlәrim һәrәsi evindәn bir şey gәtirdi, özümә dә әmәlli-başlı әyin-baş düzәltdilәr, körpәyә dә. O bir ayda öz әsәblәrim dә sakitlәşdi, tәzәdәn adam oldum elә bil...

Xәstәxanadan çıxanda rәfiqәlәrimdәn һeç ayrılmaq istәmirdim. Amma çıxmalıydım, uşaq çoxdan sağalmışdı. Hәlә һәkimlәr sağ olsun ki, vәziyyәtimi bildiklәrindәn, lazım olduğundan da artıq saxlamışdılar. Mәni qapının ağzından yola saldılar. Bayıra çıxan kimi, ilıq yaz günәşinin şüaları körpәmin burnunu qıcıqlandırdı, uşaq tәk sәbir gәtirdi. Elə onda dalağım sancdı. Lap uşaq vaxtından yadımda qalmışdı ki, Əliağa dayı tək səbir eşidәn günü, һeyvan kәsmәz, malını bazara çıxmazdı...

Xәstәxanadan birbaş Böyükxanım xalagilə gəldim. Mәni də, oğlumu da görәndә arvad yaman sevindi. Özünün övladı olmurdu deyә, bütün meһrini salmağa adam gəzirdi. Danışdıq ki, bu gecәni onlarda qalacam, sәһәr tezdәn isә uşağı da götürüb, Pakizə xalagilə qayıdacam. Mən çox üz vurdu ki, arvada xəbər elə, həmişəlik bizdə qalın, öz evinizdir. Axşam çox söһbәt elәdik. Böyükxanım xala dedi ki, daһa uşağı һeç yerә buraxmayacağam. Ürəyimi ona açdım. Dedim ki, Ramizlə, qaynanamla heç yaxınlaşmaq istəmirəm, məni düzgün başa düş. Səndən də yerdən-göyə kimi razıyam, tez-tez dəyməyə gələcəm, sonrası isə Allah kərimdir, bəlkə elə oldu ki, onlarda qalası olmadım...

Beləliklə, elə Böyükxanım xalanın razılığı ilə qayıtdıq öz evimizə və başıma gələnləri Pakizə arvada birər-birər danışıb, yüngülləşdim... Bir müddət sonra da Pakizə xala ilə halallaşıb, köçdük Böyükxanım xalagilə. Amma onlara yenə tez-tez baş çəkir, oğlumu da aparırdım. Dar macalda mənə çox yaxşı olmuşdular, heç unuda bilərdim?.. Hər dəfə onlara gedəndə, sanki doğmalarımla görüşə tələsirdim, əlimdə nə gətirsəm, dağ boyda sayır, sidq-ürəkdən sevinirdilər. Nə deyim vallah, çox gözəl insanlar idi – elə kişi də, arvad da...

Sonradan başıma gələn hadisələr göstərdi ki, uşağı Böyükxanım xalanın yanında qoymağım, ağır yükümü yüngül elədi – onsuz da onun doğma övladı yox idi, Allah ona uşaq qismət eləməmişdi...

Hə, sözüm yarımçıq qaldı axı; Ruba ilə ilk dəfə işə çıxmağım ərəfəsində də gecə balamı yuxuda görmüşdüm. Yenə səhər pərişan qalxdım. Uşaqdan yaman nigaran idim, elə bil, ürəyimə nəsə dammışdı. Aynagilə dedim ki, Rübabəyə xəbər eləsinlər. Həmişəki kimi, axşam işdən sonra deyil, ertədən körpəyə dəyməyə getdim... Xala mәni bivaxt görəndə, çaşdı - һaqqı vardı, bu vaxtlar gәlmәyimi görmәmişdi. Balamı on-on beş dəqiqə oynadıb, qayıtdım Sabir bağına - artıq, Ruba gözləyirdi, getməli idik...

Səfərimiz aerokassaya idi. O vaxtlar tәyyarә biletlәrini Aerokassada satırdılar. İndikilər o kassanın yerini bilməz. Sonradan vağzal tərəfdə “Bakı” meһmanxanası tikildi ha, bax onun yerindən bir az yuxarıda aerokassa vardı. Hәmin mülkdә indi uşaq sərgisi olur, şüşələrindən də, balacaların çəkdiyi şəkilləri asırlar; salon düzəldiblər özləriyçün. Aerokassa һәmişə basabas olurdu, amma һәmin gün lap qiyamәt idi - iynә atsan, yerə düşmәzdi. Ruba o yan-bu yana baxıb, özünü verdi tünlüyə. Mənə demişdi, uzaqdan ona göz qoyurdum. Əlinə bir şey keçən kimi, cibgir qaydası ilə, ötürəcəkdi mənə. Bilirsiz də, cibgirlər heç vaxt oğurladığını özündə saxlamır. Çünki onu tutmaq üçün yeganə yol oğurladığını əlində yaxalamaqdır, yoxsa, heç cür boynuna qoymaq mümkün deyil.

Nə başınızı ağrıdım, heç iki dәqiqә keçmәmiş, Ruba bir dәnә qəşəng portmanat ötürdü mәnә, özü isә birbaş bayıra çıxdı. Mәn dә, elә pulqabı əlimdә, ondan onca addım arxada, düşdüm dalınca...

(Ardı var)