563
writer1

Günel Mövlud

Məqalə sayı

27
19:53 02 Oktyabr 2010

Kəndçi balası

Sergey Yesenin – 115

Onsuz da sənin heç vecinə deyil,
Mən hardan gəlmişəm, kiməm, nəçiyəm.
Xəbərin yoxdu ki, öz vətənimdə
Mən bir adlı-sanlı rus şairiyəm…


- 30 ildə bircə kişi sevdin. O da rus… özü də ölü…

Qazaxlı dostum Allahyar Eyyuboun mənə zarafatla dediyi sözlərdi. Gülürəm.
30 yaşın bir addımlığındayam. Murakami demiş, bir ildən sonra yaşımı deyəndə 20 rəqəmini atmalı olacam. 30 yaş kişi üçün qeyri-ciddi, qadın üçün faciəvi yaşdı. Bu yaşda qadının bütün həyatı dəyişir. Təkcə həyatı dəyişsə, dərd yarıdı. Bu yaşda qadının ətrafında da hər şey dəyişir.

Əvvəllər köhnə paltarlarımı, qabıq-qabıq olmuş kitablarımı, hansısa xatirə ilə bağlı olduğum əşyaları, lazımsız kağız-kuğuzu belə atmazdım. Fikirləşirdim ki, sədaqət təkcə insanlara deyil, əşyalara da lazımdı. Amma indi elə deyil. İndi hər nimdaş paltar, hər çatlaq boşqab, hər köhnə əşya, cildi tiftiklənmiş hər köhnə kitab-dəftər mənə yaşımın çoxluğunu, qocaldığımı, gəncliyin geridə qaldığını xatırladır. Hətta uzun illərdi dinlədiyim, oxuduğum, sevdiyim, yeniyetməliyimdən bəri mənimlə yol gələn mahnılar, şeirlər, şairlər belə…Hamısını unutmaq, hamısını təzələmək istəyirəm.

Bəxtim bircə şeydə gətirib. Uşaqlığım o qədər ağır, boz keçib ki, o illəri uşaqlığımı deyil, qocalığımı xatırlayırmış kimi xatırlayıram. Mənə elə gəlir ki, uşaqlığım yox, qocalığım artıq geridə qalıb.

Amma bu, çox cılız, çox zəif təsəllidi… Bu təsəlliyə sığınacaq qədər zəif olmağımdan utanıram…

Uşaqlığımdan, yeniyetməliyimdən unutmağa çalışmadığım çox az şey, çox az adam, çox az xatirə qalıb. Unutmağa çalışmadığım bir şey də sənin doğmalığındı, kəndçi balası…
Bilirəm. Hamının zəhləsini tökmüşəm bu sevgi ilə. Dostların da, oxucuların da. Bəlkə də sağ olsaydın, elə sənin də zəhləni tökmüşdüm bu mənasız sədaqətlə.

Amma adın gələndə içimə, üzümə, gözlərimə dolan işıq azalmır. Şeirlərinin musiqisi qulaqlarımda ildən-ilə gözəlləşir. Yaşım keçir, ildən-ilə dəyişirəm. Gözlərimin parıltısı sönür, ürəyimin odu öləziyir, dərim qocalır. İldən-ilə təmizlənməyə, içimdəki çirkdən, zəhərdən arınmağa ehtiyacım daha çox olur. Və hələ də səndən, günbəgün, sətirbəsətir oxuduğum həyatından, qaranlıqda bıçaq tiyəsi kimi parıldayan şeirlərindən başqa sığınacağım yoxdu, kəndçi balası.

Hər il bu günlər ərəfəsində yazmaq istəyirəm sənin barəndə. Hər il nəsə tapıram sənin barəndə yazmağa. Səni, şeirlərini sevən adam tapanda doğma adamımı tapmış kimi sevinirəm. Sənin haqqında yazılmış ən zəif, oxunaqsız yazı, kitab belə maraqlıdı mənə. Orada sənin adın var.

Mən bu yazıda sənin barəndə daha çox yaza bilərdim. Mərdəkandakı «Botanika bağı»nda baxımsız, çox vaxt bağlı qalan xatirə muzeyindən, sənin doğum günün ərəfəsində İsaxan İsaxanlının həyatın, şeirlərin barədə yazdığı səliqəli və dəyərli kitabdan, həyatındakı qadınlardan, dünyaya səpələdiyin övladlarından…

Amma mən ötüb-keçməkdə olan gəncliyimdən yazdım.

Sən mənim gənciyimin şairisən, kəndçi balası…

Sən də keçmə!